Column van Reinier Spreen

Iedere zondagochtend om 9.30 een gesproken column van Reinier Spreen. Al zijn columns zijn te vinden op zijn eigen site. Dit is de audio-column van zondag 13 februari:



Rust

Destijds benauwde het me, het al te kleine universum van de provinciestad. Nu kom ik er soms terug en geniet ik van hoe het kabbelt.

Twee mannen op straat bijvoorbeeld:

“Hé, zo zie ik je nooit en nu twee keer op een dag!”
“Ja. Nou, moi hè!”

Misschien werkt het alleen bij een weekendje weg. Vakantiegevoel. Ontspannen doe je toch het best in een rustiger cultuur. Ga je er weer wonen, dan gaat het vast weer tegenstaan.

De provinciaal die naar de stad trekt leidt een verscheurd leven. Nooit zal hij helemaal kunnen aarden, maar teruggaan gaat ook niet.

Ik geniet van de stadse spitsvondigheid. Elkaar aftroeven. Snel, snel. Grap op grap. Maar Hoogeveen en Groningen gaan nooit uit me. In de stad gaat het me te snel soms. Je vertelt iets, een ander gaat er meteen overheen met een nog beter verhaal. Dat doet je weer aan van alles denken en je bedenkt hoe je dat gaat zeggen, maar als je zover bent is het gesprek alweer drie stappen verder.

Van de weeromstuit verlang ik er dan soms naar, hoewel ik het nooit echt heb gedaan: stil aan de keukentafel zitten, zonder ego, zonder praatjes. Rust.

Laatst was ik net thuis toen de barman belde.

“Je hebt je tas laten staan”, zei hij.
“Een tas?”, vroeg ik. “Wat zit erin?”

Stilte. Gerommel.

“Ik weet niet, het ziet eruit als een hele stapel ongebruikte ideeën.”
“Ik ben bekaf”, zei ik. “Ik fiets morgen wel even langs.”

(c) 2011 Reinier Spreen

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen