In een van de laatste uitzendingen van Het Ochtendhumeur op AmsterdamFM aandacht voor mijn persoonlijke Top 20-lijst van beste albums van 2011. Alle toptracks staan in een speciale
Spotify-playlist
Op nummer 20 het album
2120 South Michigan Avenue van
George Thorogood & The Destroyers. Gedegen Amerikaanse roots-rock van deze routinier. Op dit album klassiekers van blueslegendes als Muddy Waters Bo Didley, Chuck Berry, Howlin' Wolf, Buddy Guy, Willie Dixon en vele anderen. Lekker los. Vooral het titelnummer. Ooit ook door de Glimmer Twins op de plaat gezet. Ook handig dat dat het een instrumental is. Want daar openen we de show altijd mee.
Toptrack:
2120 South Michigan Avenue
Nummer 19:
Man in Motion van
Warren Haynes. Haynes (1960) fungeerde jarenlang als standin van de betreurden Duane Allman en Jerry Garcia. Maar timmert met zijn eigen band Gov't Mule al jaren aan de bluesweg. op zijn solo-album van dit jaar gaat hij iets meer de soul-kant op. Klinkt iets gladder. Het niveau van Soulshine wordt niet gehaald. Maar prettige soul met heerlijke gitaarsoli. Niks mis mee.
Toptrack:
River's Gonna Rise
Bruce Springsteen met
The Promise op 18. Eigenlijk dus uit 1978. Dit jaar kwam een prachtige box uit over Darkness On The Edge Of Town uit dat jaar, in mijn ogen het absolute creatieve hoogtepunt van The Boss. Na het succes van voorganger Born To Run raakte Springsteen verzeild in juridisch gedoe, waardoor hij niet de studio in kon. Dan maar nummers thuis opnemen. Veel van die nummers haalden uiteindelijk het album 'Darkness' niet. Maar nu dus wel op The Promise. Springsteen op zijn best!
Toptrack:
Candy's Boy
Noah and The Whale is een heerlijk indiepopbandje uit Engeland. Het album
Last Night on Earth staat op 17. Lekkere luchtige deuntjes die je een goed humeur geven. En een feestconcert in Paradiso, waar deze meneer de gemiddelde leeftijd aardig opschroefde. Melodieen die je bij blijven. Life is LIfe, Wild Thing. Maar vooral de meezing-hit: L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.
Toptrack:
L.I.F.E.G.O.E.S.O.N.
Het Ochtendhumeur ontdekte
Seasick Steve (zijn echte naam is Steven Gene Wold) eerder dan al die gasten op Lowlands. Terecht dat zijn album
You Can't Teach An Old Dog New Tricks in dit overzicht staat. Op 16 dus.
De man heeft als een ware hobo door Amerika gecrosst. Bouwt zijn eigen gitaren en tovert daar een uniek eigen geluid uit. Een nieuw, oud talent.
Toptrack: Whiskey Ballad
Ex-Eurythmic
Dave Stewart leverde dit jaar met
The Blackbird Diaries een fraai rootsblues- en americana-album af.. In dit overzicht dus terecht op 15. Bezig baasje, onze Dave. Produceert vele artiesten en is met Jagger en kleine Marley en Josh Stone ook nog eens actief in Super Heavy.
Toptrack:
The Well
Fleet Foxes op 14 met
Helplessness Blues. Een hemelse mix van Brian Wilson, Simon & Garfunkel, Crosby, Stills, Nash & Young en zelfs Venice bij elkaar komt in een eigentijdse cocktail. Oorstrelend mooi. Ga er eens voor zitten.
Toptrack:
The Plains / Bitter Dancer
Joe Bonamassa is tweemaal vertegenwoordigd in dit overzicht. Met
Dust Bowl staat hij op 13. Het twaalfde album van deze nog maar 34-jarige supergitaris. De man kent een ongekend hoge productie. Zowel in kwantitatief opzicht als in kwalitatieve zin. Een stuk hoger zijn samenwerking met Beth Hart. En net buiten de lijst zijn metal-werk met Black Country Communion (Glenn Hughes, Jason Bonham en Derek Sherinian). Maar met Dust Bowl komt zijn mooiste blueskant weer boven.
Toptrack:
The Last Matador of Bayonne
Op 12 bluesbabe
Dana Fuchs met
Love To Beg. Fuchs treedt al enkele jaren op in Nederland. Maar breekt maar niet echt door. Een stem van schuurpapier in een goddelijk lijf. Op Love To Beg veel eigen werk, maar ook prachtige covers. Zoals onze toptrack van Otis Redding
Toptrack:
I've Been Loving You Too Long
Op 11
Robbie Robertson met
How To Become A Clairvoyant. Oud Band-leider na jaren weer terug met een fraai solo-werkstuk. Dertig jaar muzikale ervaring en toch een moderne sound.
Toptrack:
Straight Down Down The Line
Op 10 good old
Johnny Winter. We waanden hem meer dood dan levend, deze albino die alles gespoten, gerookt en gesnoven heeft, wat maar binnen handbereik was. Maar hij is weer fris en fruitig en levendiger dan ooit. Dat bewijst hij met zijn album
Roots. Veel bekend blueswerk, maar met een enthousiasme gespeeld dat we niet meer voor mogelijk hadden gehouden. Op onze toptrack blaast broertje Edgar een deuntje mee. Handig, want instrumentaal en daarmee het tweede uur openend.
Toptrack:
Honky Tonk
Op 9
Elsie van
The Horrible Crowes. Brian Fallon, de voorman van The Gaslight Anthem en ook nog eens Springsteen-protege, vormde met gitaartechneut Ian Perkins de Horrible Crowes. Debuutplaat Elsie imponeert van het eerste tot het laatste nummer. Moeilijk een toptrack te kiezen. Toch maar:
Toptrack:
Ladykiller
Ry Cooder levert met
Pull Up Some Dust & Sit Down op 8 weer een overvalst meesterwerkje af. Als in zijn beste jaren combineert hij roots met cajun en texmex met country. En Flaco Jimenez is er ook weer bij. Kippenvel-muziek!
Toptrack:
El Corrido De Jesse James
Guy Clark is al heel lang into americana. Met een hoog country-gehalte. Maar uniek en geheel zich zelf. Met een paar muzikale maatjes nam hij een live album op. Hierop mooie liedjes en sterke verhalen.
Songs & Stories heet dat dus. En daar is geen woord Spaans aan. Opstoken dat vuurtje, open die fles en genieten. Ja, ook van de country-nummers. Terecht op 7. Hilarisch is het verhaal van Verlon Thompson over zijn roots in Greasy Bend.
Toptrack:
Maybe I Can Paint Over That
Derek Trucks is het neefje van Allman Bros-drummer Butch Trucks. En een tijd lang gitarist van die band, samen met Warren Haynes. Maar hij had ook zijn eigen band. En hij is ook nog eens getrouwd met blueslady Susan Tedeschi. En zij had ook haar eigen band. De bands zijn samengevoegd. En als de
Tedeschi Trucks Band leverde het stel een heel fraai album af:
Revelator. In het jaaroverzicht op 6. Prachtige gitaarklanken, lome blues en een band die af en toe doet denken aan Little Feat. En dan kan het bij ons niet stuk.
Toptrack:
These Walls
Op 5 het verrassende album van
The Waterboys waarop gedichten van Ierse dichter Yeats op muziek zijn gezet. Het resultaat is
An Appointment With Mr. Yeats. Zeer Brits/Iers. Literair zeer verantwoord. Maar muzikaal ook heel fraai. Soms iets te lief. Dan gaat het richting Al Stewart. Maar voor de rest: petje af.
Toptrack:
September 1913
The Walkabouts vind ik de ontdekking van het jaar. Ze bestaan al lang. Maar dat was aan mij voorbijgegaan. Samenwerking van Carla Torgerson en Chris Eckman uit Seattle. Het album
Travels in the Dustland bleef echter niet onopgemerkt. Staat op 4. Niet heel vrolijk, deze voorbijgangers. Maar wat een schoonheid. Luister maar naar:
Toptrack:
Horizon Fade
Op 3 een live-optreden van
Willy DeVille uit 2002 in Berlijn.
Unplugged in Berlin, onlangs uitgebracht. De in 2009 overleden Willy was in een bloedvorm. Begeleid door alleen piano en bas. Een van de groten der aarde.
Toptrack:
Storybook Love
De unieke samenwerking van
Joe Bonamassa en Beth Hart op 2. Hun album Don't Explain bevat covers van grote namen. Bonamassa is een verklaarde vriend van de show. Maar het is vooral Hart die op dit album naar grote hoogte reikt. Voorheen een rauwe diamant, maar aan de hand van Bonamassa en producer Kevin Shirley behoorlijk 'klein' gehouden. Maar dan wel met af en toe een uithaal. Vooral I'd Rather Go Blind is subliem. Dat is door grote namen gedaan. Als je dan daar nog overheen kunt...
Toptrack:
I'd Rather Go Blind
En de onbetwiste nummer 1 is natuurlijk
Elbow met
Build A Rocket Boys!. Niets over zeggen. Alleen maar luisteren naar Guy Garvey en zijn maatjes.. Wat een plaat!
Toptrack:
The Birds
.png)
